Küçüklerin Evlat Edinilmesinde Biyolojik Anne ve/veya Babanın Rızası

Evlat edinme kurumu, çocuğun üstün yararı doğrultusunda korunmaya muhtaç küçüklerin güvenli ve destekleyici bir aile ortamında yetişmesini amaçlayan, biyolojik bağa dayanmaksızın kurulan bir hukukî soybağı ilişkisidir. Türk Medeni Kanunu’na göre küçüklerin evlat edinilmesinde biyolojik anne ve/veya babanın rızası kural olarak temel bir koşul olmakla birlikte, çocuğun üstün yararı gereği bazı istisnai hâllerde bu rızanın aranmayacağı kabul edilmektedir. Bu çalışma, küçüklerin evlat edinilmesinde rıza koşulunu ana hatlarıyla ortaya koymakta; esas olarak, TMK m. 311 kapsamında düzenlenen rızanın aranmaması hâllerini ayrıntılı biçimde incelemektedir. Ana ve/veya babanın kimliğinin ya da uzun süredir nerede olduğunun bilinmemesi, ayırt etme gücünden sürekli olarak yoksun bulunması ve çocuğa karşı yükümlülüklerin ağır biçimde ihlal edilmesi gibi durumlar, doktrindeki görüşler ve uygulamadaki yargı kararları ışığında değerlendirilmektedir. Ayrıca İsviçre, Alman ve Avusturya hukukundaki düzenlemelerle karşılaştırmalı analiz yapılarak Türk hukukundaki mevcut sistem eleştirel bir bakışla incelenmekte; uygulamada ortaya çıkan sorunların giderilmesine yönelik kanuni değişiklik önerilerine yer verilmektedir.