Na zebraniu, w gospodzie i w kaplicy. Przedmioty związane z działalnością krakowskich cechów piekarzy i rzeźników

Przedmioty związane z cechami piekarzy, piernikarzy i rzeźników przechowywane są obecnie przez pięć instytucji. Artykuł miał na celu zebranie dziedzictwa krakowskich cechów spożywczych wyrażonego w przedmiotach związanych z obyczajami cechowymi. Ważne było znalezienie ich wspólnego kontekstu i wzajemnych powiązań. Przedstawione obiekty służyły podczas zebrań cechowych (krucyfiksy, lichtarze, lady), wyróżniały starszych cechu (buzdygany, łańcuchy), były używane podczas uroczystości religijnych i świeckich (chorągwie). Pochodzą z różnych wieków – najstarsze powstały w XVII w. (konwie cechów piekarzy i rzeźników), a najmłodsze – łańcuchy starszych połączonych cechów spożywczych – w latach 80. XX w. Wykonane są w różnych technikach. W tym sumarycznym opracowaniu nie była możliwa ich szczegółowa analiza, choć przy okazji udało się ustalić niektórych autorów oraz odczytać ikonografię przedstawień. Daje to pogląd na współpracę pomiędzy lokalnymi rzemieślnikami w urządzaniu siedzib cechowych i wyposażaniu kaplic (wykorzystywanie majstersztyków stolarskich jak lada cechu rzeźników lub zlecanie wykonywania wyrobów srebrnych okolicznym złotnikom). Pomimo wymuszonej pobieżności opracowania wyraźnie rysuje się wspólnota symboli, motywów, dekoracji i poczucia tożsamości wspólnoty wyrażająca się w samych przedmiotach i ich dekoracjach. Analiza odsłania też szerszy kontekst funkcjonowania: mówią one o fundatorach, ówczesnym rzemiośle i statusie cechu.