Najstarsza księga cechu piekarskiego w Kętach jako źródło do badań nad rzemiosłem XVII–XIX stulecia

Muzeum w Kętach powstało dzięki Aleksandrowi Kłosińskiemu, który w testamencie przekazał na rzecz miasta prywatną kolekcję składającą się z 750 przedmiotów, w tym zbiór dokumentów z XVI–XX w. Zostało otwarte w 1977 r. z okazji 700-lecia nadania praw miejskich Kętom, a w 1981 r. przekształcono je w Oddział Muzeum Okręgowego w Bielsku-Białej. W 1994 r. nadano mu imię Aleksandra Kłosińskiego, a w 1995 r. przeniesiono do nowej siedziby. W zbiorach muzeum znajduje się m.in. 11 ksiąg cechowych, w tym trzy z cechu piekarskiego. Najstarsza księga cechu piekarskiego z lat 1640–1890 została ufundowana przez ks. Grzegorza Zdziewojskiego. Materiał ten stanowi cenne źródło wiedzy o rzemiośle w Kętach, obejmuje bowiem regestry przedstawicieli władz cechowych, spisy piekarzy zrzeszonych w bractwie, informacje o przyjmowaniu nowych członków, ich obowiązkach oraz relacjach rodzinnych w obrębie cechu. Wpisy dokumentują też fundacje i darowizny na rzecz kościoła oraz lokalnych instytucji.