Psychosomatyka – powrót do znaczenia traumatycznego dzieciństwa

Opracowanie powraca do problematyki klasycznej koncepcji psychosomatyki – wpływu i znaczenia traumy dzieciństwa jako istotnego czynnika ryzyka psychosomatycznego. Współczesne tak zwane podejście psychosomatyczne, akcentujące holistyczne uwarunkowania chorób – biologiczne i psychospołeczne – traktuje właściwie wszystkie schorzenia jako psychosomatyczne. Pomijanie znaczenia krzywdzącego dzieciństwa przy koncentrowaniu się na aktualnej sytuacji stresu, zasobach oraz strategiach zmagania się i nie uwzględnia wyróżniania chorób tradycyjnie uważanych za psychosomatyczne, odrębne od pozostałych. Równocześnie niektóre aktualne koncepcje wiążące współczesną psychosomatykę z tendencjami aleksytymicznymi i wzorami zachowania (A, C, D oraz agresjo-lękiem – A+C) jako utrwaloną spuścizną obronno-adaptacyjnych strategii traumatycznego dzieciństwa pozwalają na uznanie ich dynamiki jako wyróżnika psychosomatyczności. Proponowany, autorski schemat przedstawia ciągłość zachowań somatyzacyjnych z dzieciństwa oraz rozwoju schorzeń psychosomatycznych u dorosłych. Leżące u jego podstaw strategie adaptacyjno-obronne z dzieciństwa, modyfikowane w dorosłości, determinują również zachowania wobec choroby.