1950-1960 Dönemi Türk Şiirinde Çok Seslilik: Hisar, Mavi ve İkinci Yeni Şiir Toplulukları

1950-1960 döneminde Türkiye’de siyasi, ekonomik, sosyal ve edebî alanlarda önemli dönüşümler yaşanmıştır. Çok partili hayata geçişin ardından iktidara gelen Demokrat Parti, Türkiye’nin liberalleşmesi ve demokratikleşmesi yolunda bir umut olarak görülür. Demokrat Parti iktidarının ilk yıllarında hâkim olan görece özgürlük ortamı, süreli yayınların sayısının artmasına ve buna bağlı olarak kültürel alanda çeşitlilik oluşmasına zemin hazırlar. Bu dönemde edebiyat sahasında önceki yıllara göre şair ve yazar sayısında belirgin bir artış gözlemlenir. Özellikle şiir türünde bağımsız şairlerin yanı sıra, farklı şiir anlayışlarını temsil eden çeşitli şair toplulukları ortaya çıkar. Şiirlerini ve poetikalarını dergiler üzerinden kamuoyuna duyuran şairler, edebiyatta çok sesliliğin güçlenmesine önemli ölçüde katkıda bulunur. Dönemin şiir ortamında, eski şiir ile modern şiiri sentezlemeye çalışan Hisarcılar, toplumsal gerçekçi bir çizgiyi benimseyen Maviciler ve özgün bir şiir dili ve teknik arayışlarla ön plana çıkan İkinci Yeniciler dikkat çeken topluluklar arasındadır. Bu çalışmada öncelikle Türkiye’nin 1950-1960 yılları arasında sosyokültürel ortamı kısaca değerlendirilmiş; ardından Hisar, Mavi ve İkinci Yeni şiir hareketleri üzerine odaklanılarak Mehmet Çınarlı’nın “Ben Şarkı Söylerim Yine”, Âttilâ İlhan’ın “Yangın Gecesi” ve Cemal Süreya’nın “Üvercinka” adlı şiirleri mensubu oldukları şiir toplulukları bağlamında incelenmiştir.