Pandemi Sonrasında Öğretim Elemanlarının Uzaktan Eğitime İlişkin Deneyim ve Özyeterlilik Algıları

Araştırmanın amacı COVID-19 pandemisi sonrasında yükseköğretim kurumlarında görev yapan öğretim elemanlarının uzaktan eğitime ilişkin deneyimlerini ve özyeterlilik algılarını inceleyen mevcut literatürü sistematik olarak derlemeyerek sunmaktır. Pandemiyle başlayan ve hazırlıksız yakalanılan acil uzaktan eğitim süreci teknik altyapı sorunları, artan iş yükü, azalan öğrenci etkileşimi ve motivasyonu gibi önemli zorlukları beraberinde getirmiştir. Pandemi sonrasında öğretim elemanlarının dijital yetkinliklerinde belirgin bir artış gözlenmekle birlikte, etkili çevrimiçi öğretim yöntemleri geliştirme ve öğrenci motivasyonunu sağlama gibi konularda zorlukların devam ettiği anlaşılmaktadır. Özyeterlilik algıları incelendiğinde, temel teknoloji kullanımı konusunda bir gelişim görülürken etkili çevrimiçi ders tasarımı, etkileşimli içerik oluşturma, alternatif ölçme-değerlendirme yöntemleri uygulama gibi pedagojik alanlarda önemli gelişim ihtiyaçlarının devam ettiği belirlenmiştir. Yeterli düzeyde kurumsal desteğin sağlanması ve mesleki gelişim olanaklarının öğretim elemanlarının deneyimlerini ve özyeterliliklerini artıran önemli faktörler olduğu tespit edilmiştir. Sonuç olarak öğretim elemanları teknoloji açısından adapte olsalar da nitelikli ve sürdürülebilir tamamen çevrimiçi ya da hibrit eğitim modelleri için sürekli ve özellikle pedagojik odaklı desteğe ihtiyaç duydukları ortaya konmuştur.