Duszpasterstwo rodzin wobec mechanizmów represji państwowej. Początki i prześladowania w archidiecezji krakowskiej (1947–1960)

W okresie powojennym, zwłaszcza w latach 1946–1960, Kościół katolicki w Polsce zmagał się z systematyczną polityką represji ze strony władz komunistycznych, które dążyły do ograniczenia jego wpływu na wychowanie młodzieży i życie rodzinne. W odpowiedzi na zakaz działalności stowarzyszeń katolickich, w archidiecezji krakowskiej powstały alternatywne formy duszpasterstwa: Żywy Różaniec Dziewcząt oraz Koło Prelegentów. Obie inicjatywy kontynuowały tradycje KSMŻ i KSMM, oferując formację religijną i społeczną w warunkach ideologicznego zagrożenia. Koło Prelegentów, reaktywowane po 1956 roku, prowadziło wykłady oparte na teologii i antropologii chrześcijańskiej, angażując lekarzy, pedagogów, duchownych i działaczy społecznych. Ze względu na swój wpływ na młodzież i młode małżeństwa, zostało uznane przez Służbę Bezpieczeństwa za inicjatywę ideologicznie niebezpieczną i rozpracowane operacyjnie, co doprowadziło do jego likwidacji w 1960 roku. Przedstawione inicjatywy stanowiły pionierską formę duszpasterstwa rodzinnego, która wywarła trwały wpływ na rozwój katechizacji dorosłych w Krakowie.