پاریدولیا بدون خطا: یک گزارش ساختاری

این مقاله یک هم‌ترازی ساختاریِ غیرکاهشی میان تجربهٔ پاریدولیا و مدل‌های معاصر ادراک انسانی، به‌ویژه در چارچوب‌های پردازش پیش‌بین، پیشنهاد می‌کند. به‌جای آن‌که پاریدولیا به‌عنوان یک خطای ادراکی یا نقص شناختی تلقی شود، این مقاله استدلال می‌کند که پدیده‌های پاریدولیک به‌طور طبیعی از سامانه‌های ادراکی با حساسیت بالا که تحت شرایط عدم‌قطعیت عمل می‌کنند، پدیدار می‌شوند. با ترسیم یک توالی از وضعیت‌های تجربی و نگاشت آن‌ها بر سازوکارهای عصب‌شناختی تثبیت‌شده، مقاله نشان می‌دهد که پاریدولیا می‌تواند به‌عنوان پیامدی قانون‌مند از پیش‌بینی و انتساب ادراکی فهمیده شود، بدون آن‌که تجربهٔ زیسته به علیت عصبی فروکاسته شود.