Από τον Κρόνο στα ξωκλήσια: Κοινωνικοπολιτισμική συνέχεια αγροτικών λατρειών στη Μεσόγειο και παγκοσμίως

Η μονογραφία αυτή επιχειρεί να εξετάσει μια από τις πιο θεμελιώδεις και διαχρονικές ανθρώπινες ανάγκες: την ανάγκη να κατανοηθεί, να εξημερωθεί και να ενταχθεί σε νόημα ο χρόνος. Από τις αρχαίες αγροτικές λατρείες του Κρόνου και του Σατούρνου έως τα σύγχρονα ξωκλήσια της ελληνικής υπαίθρου, και από τις τελετουργίες της Ιαπωνίας έως τις πρακτικές των Άνδεων, οι άνθρωποι αναζητούν τρόπους να διαχειριστούν την αβεβαιότητα που επιβάλλει η φύση και η εποχικότητα. Η μελέτη αυτή δεν περιορίζεται στη θρησκειολογία ή στην ιστορία. Είναι μια ανθρωπολογική εξερεύνηση της σχέσης ανθρώπου–χρόνου–τοπίου. Εστιάζει στη Μεσόγειο, αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρο τον πλανήτη, αναδεικνύοντας κοινές δομές και τοπικές ιδιαιτερότητες. Η έννοια της «εκατέρωθεν εποίκισης» (Καπετανάκης, 2025) αποτελεί κεντρικό θεωρητικό άξονα: άνθρωποι και περιβάλλον συνδιαμορφώνονται, και οι τελετουργίες αποτελούν τον χώρο όπου αυτή η αμοιβαία διαμόρφωση γίνεται ορατή.