Από τον Κρόνο στα ξωκλήσια: Κοινωνικοπολιτισμική συνέχεια αγροτικών λατρειών και χρονικότητας

Ο χρόνος στις αγροτικές κοινωνίες δεν βιώνεται ως ουδέτερη, γραμμική διάσταση, αλλά ως δύναμη που ρυθμίζει τη ζωή, τη φθορά και την αναγέννηση. Η κοινωνική ανθρωπολογία έχει δείξει ότι οι κατηγορίες του χρόνου συγκροτούνται συλλογικά και αντανακλούν τις υλικές και οικολογικές συνθήκες της κοινωνικής ζωής (Durkheim, 1912/1995). Στο πλαίσιο αυτό, η λατρεία του Κρόνου και τα Κρόνια μπορούν να ερμηνευθούν ως τελετουργικές πρακτικές διαχείρισης της αγροτικής χρονικότητας και της αβεβαιότητας της παραγωγής. Το άρθρο δεν υποστηρίζει γραμμική πολιτισμική συνέχεια, αλλά δομική αναλογία μεταξύ αρχαίων και σύγχρονων πρακτικών, όπως τα ξωκλήσια της ελληνικής υπαίθρου, οι οποίες επιτελούν παρόμοιες κοινωνικές λειτουργίες σε διαφορετικά ιστορικά συμφραζόμενα.