Η αγγλική ως διάλεκτος της ελληνικής γλώσσας

Η μελέτη αυτή προτείνει ένα ενιαίο μαθηματικό και συστημικό μοντέλο που περιγράφει τη σχέση ελληνικής και αγγλικής ως γεωμετρική πρόοδο γλωσσικής δομής, η οποία εξελίσσεται γραμμικά, κυκλικά και εκατέρωθεν. Το θεωρητικό πλαίσιο βασίζεται στα έργα του Καπετανάκη (2025a–2025e), τα οποία θεμελιώνουν την ελληνική γραφή ως οικουμενικό σύστημα κωδικοποίησης, αρχιτεκτονική κιονοστοιχία, κυκλικό μηχανισμό πολιτισμικής εποίκισης, οντολογία ινδοευρωπαϊκών ριζών και συστημική μηχανή παραγωγής νοήματος. Η ανάλυση ενισχύεται από κλασικές και σύγχρονες θεωρίες γλωσσολογίας (Saussure, 1916· Jakobson, 1960· Hjelmslev, 1943), σημειωτικής (Peirce, 1931–1958· Eco, 1976), φωνολογίας (Trubetzkoy, 1939· Ladefoged & Johnson, 2014), εξελικτικής γλωσσολογίας (MacNeilage, 1998· Fitch, 2010), θεωρίας γραφής (Coulmas, 1996· Daniels & Bright, 1996), συστημικής θεωρίας (Bertalanffy, 1968), θεωρίας πληροφορίας (Shannon, 1948) και υπολογιστικής γλωσσολογίας (Jurafsky & Martin, 2023· Manning & Schütze, 1999). Το μαθηματικό μοντέλο συνδυάζει ενσωματωμένους σημασιολογικούς χώρους (semantic embeddings), τελεστές μεταθέσεων (permutation operators), ανασυλλαβισμό (syllable re‑parsing), ελαχιστοποίηση εντροπίας (entropy minimization) και απόλυτο ολοκλήρωμα. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η αγγλική λειτουργεί ως παράγωγο σύστημα της ελληνικής με υψηλή προβλεψιμότητα και συστημική συμβατότητα.