Systemic Foundations of Digital Identity: Designing Digital Infrastructures for Value Creation and Transfer

This paper explores the structural limitations of contemporary digital systems, which primarily function as tools for data consumption rather than as "Existential Infrastructures" that support human life. The author identifies a significant gap in current digital architectures: the failure to fairly recognize, accumulate, and transfer the value generated through human participation—such as social labor, knowledge curation, and community engagement. To address these challenges, the paper proposes a systemic framework built upon three pillars: 1. Identity as a Value-Bearing Structure: Shifting online identity from a mere authentication account to a cumulative repository of credibility and portable value. 2. Proximity as a Design Principle: Elevating "Net Locality" and contextual discovery to bridge digital interactions with real-world local opportunities. 3. Contribution as a Systemic Asset: Redefining user interactions as "Social Labor" that creates tangible economic and social rewards. The framework aims to transition the human role from a passive "User" to a "Digital Existent," ensuring that digital infrastructures serve as a bridge to enhance the quality of physical life, foster community resilience, and ensure structural justice in the next digital era. บทความนี้วิเคราะห์ข้อจำกัดเชิงโครงสร้างของระบบดิจิทัลในปัจจุบันที่มุ่งเน้นการบริโภคข้อมูล แต่กลับล้มเหลวในการทำหน้าที่เป็น "โครงสร้างพื้นฐานของการดำรงอยู่" (Existential Infrastructure) ที่รองรับชีวิตมนุษย์อย่างแท้จริง ปัญหาสำคัญคือการที่ระบบไม่สามารถรับรู้ สะสม และถ่ายโอนคุณค่าจากการมีส่วนร่วมของมนุษย์ เช่น แรงงานเชิงสังคม การคัดกรองความรู้ และการช่วยเหลือชุมชน กลับคืนสู่ผู้สร้างได้อย่างเป็นธรรม เพื่อตอบโจทย์ดังกล่าว บทความนี้จึงนำเสนอกรอบแนวคิดเชิงระบบผ่านสามเสาหลัก: 1. ตัวตนในฐานะโครงสร้างการสร้างและถ่ายโอนคุณค่า: เปลี่ยนตัวตนดิจิทัลจากเพียงบัญชีผู้ใช้สู่โครงสร้างที่สะสมความน่าเชื่อถือและคุณค่าที่นำไปต่อยอดได้ 2. ความใกล้ในฐานะหลักการออกแบบ: การยกระดับบริบทพื้นที่และสถานการณ์จริงให้เป็นแกนหลักเพื่อเชื่อมโยงโลกออนไลน์สู่โอกาสในท้องถิ่น 3. การมีส่วนร่วมในฐานะสินทรัพย์เชิงระบบ: การนิยามปฏิสัมพันธ์ใหม่เป็น "แรงงานเชิงสังคม" ที่ต้องได้รับผลตอบแทนที่จับต้องได้ กรอบแนวคิดนี้มุ่งหวังที่จะเปลี่ยนสถานะของมนุษย์จาก "ผู้ใช้" ไปสู่ "ผู้ดำรงอยู่ในระบบดิจิทัล" เพื่อให้เทคโนโลยีทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมโยงคุณค่ากลับสู่ชีวิตจริง เสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชน และสร้างความยุติธรรมเชิงโครงสร้างในโลกดิจิทัลยุคถัดไป Supplementary Data Included:1.Technical Paper: (Bilingual: Thai-English) คำสำคัญ (Keywords) : การถ่ายโอนคุณค่า, แรงงานเชิงสังคม, ระบบที่อิงความใกล้และบริบท, เศรษฐกิจแพลตฟอร์ม, โครงสร้างดิจิทัลเชิงระบบ, เศรษฐกิจดิจิทัลฐานชุมชน, การดำรงอยู่ในยุคดิจิทัล, Digital Identity, Value Transfer, Social Labor, Proximity and Context-aware Systems, Platform Economy, Systemic Digital Infrastructure, Community-based Digital Economy, Digital Existence.