Türk Musikisinin Tarihsel ve Kuramsal Gelişimi (XVIII. Yüzyıla Kadar)

Türk mûsikîsi, Orta Asya’dan başlayarak Anadolu ve Osmanlı coğrafyası boyunca uzanan uzun bir tarihsel süreç içerisinde, toplumsal, kültürel ve düşünsel etkileşimler doğrultusunda gelişmiş köklü bir gelenektir. Bu gelişim süreci, mûsikînin yalnızca estetik bir ifade biçimi olarak değil, aynı zamanda kuramsal, ilmî ve kültürel bir disiplin olarak ele alındığını göstermektedir. Çalışmada, Türk mûsikîsinin XVIII. yüzyıla kadar olan tarihsel ve kuramsal gelişimi, müzik adamları, besteciler, nazariyatçılar ve eserler ekseninde incelenmiştir. İslâm düşünce geleneği içerisinde mûsikî, matematiksel ve felsefî temellerle ilişkilendirilmiş; Kindî, Fârâbî ve İbn Sînâ gibi düşünürlerin çalışmalarıyla ilmî bir çerçeve kazanmıştır. Bu birikim, Safiyyüddîn Urmevî, Abdülkâdir Merâgî ve onları takip eden nazariyatçılar aracılığıyla sistematik bir yapıya kavuşmuştur. Osmanlı öncesi ve erken Osmanlı dönemlerinde mûsikî, büyük ölçüde sözlü aktarım yoluyla korunmuş; XV. yüzyıldan itibaren besteci kimliklerinin belirginleşmesiyle birlikte yazılı ve kurumsal bir nitelik kazanmıştır. Çalışmada ayrıca XVI. ve XVII. yüzyıllarda mûsikînin toplumsal ve siyasal koşullarla olan ilişkisi ele alınmış; saray, tekke ve halk çevrelerinin mûsikî üzerindeki etkileri değerlendirilmiştir. XVIII. yüzyılda ise özellikle III. Selim döneminde Türk mûsikîsinin verimli bir evreye ulaştığı, bestecilik ve nazariyat alanlarında önemli ilerlemeler kaydedildiği görülmektedir. Bu bağlamda çalışma, Türk mûsikî tarihinin süreklilik gösteren yapısını ortaya koymayı ve mevcut literatüre bütüncül bir katkı sunmayı amaçlamaktadır.