ΜΚΟ στεγαστικές πορνείας και ναρκωτικών

Η παρούσα εργασία εξετάζει πώς η θεσμική ασυνέχεια μπορεί να μετατρέψει έναν διεθνή φοιτητή σε ευάλωτο μετανάστη, οδηγώντας σε ακραίες μορφές κοινωνικής έκθεσης. Η ανάλυση βασίζεται σε ένα ανώνυμο case study, το οποίο περιγράφει μια αλληλουχία γεγονότων που περιλαμβάνουν απώλεια ακαδημαϊκής ιδιότητας, έξωση, αστυνομική διαμεσολάβηση, παραπομπή σε στεγαστική δομή ΜΚΟ και τελικά αναγνώριση προσφυγικού καθεστώτος. Η μελέτη αξιοποιεί θεωρητικά εργαλεία από την κοινωνιολογία και την ανθρωπολογία, όπως η έννοια της «γυμνής ζωής» (Agamben, 1998), η θεωρία των «ολικών ιδρυμάτων» (Goffman, 1961), η ανάλυση της street‑level bureaucracy (Lipsky, 1980) και η θεωρία της ποινικοποίησης της φτώχειας (Wacquant, 2009). Η περίπτωση αναδεικνύει ότι η ευαλωτότητα δεν αποτελεί ατομικό χαρακτηριστικό, αλλά δομικό αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης πολλαπλών θεσμών. Η παρατεταμένη διοικητική εκκρεμότητα μετά την αναγνώριση του προσφυγικού καθεστώτος συνδέεται με το πλαίσιο της διοικητικής επιβάρυνσης (Soss, Fording, & Schram, 2011), ενώ η καθημερινότητα σε στεγαστικές δομές χαρακτηρίζεται από φαινόμενα περιθωριοποίησης, όπως η διάχυση ουσιών και η σεξουαλική εκμετάλλευση, τα οποία έχουν καταγραφεί σε διεθνείς εθνογραφικές μελέτες (Bourgois & Schonberg, 2009· Hopper & Baumohl, 1996). Η μελέτη συμβάλλει στη διεθνή συζήτηση για τη σχέση μεταξύ μετανάστευσης, θεσμικής προστασίας και κοινωνικής ευαλωτότητας, δείχνοντας ότι η θεσμική αλυσίδα μπορεί να συνεχίσει να παράγει έκθεση ακόμη και μετά την επίσημη αναγνώριση του ατόμου ως πρόσφυγα, όπως έχει τεκμηριωθεί στη βιβλιογραφία για τη διαχείριση προσφυγικών ταυτοτήτων (Zetter, 2007).