Oscylacja Korpuskularno-Falowa a równania Maxwella i transformacje Lorentza

Niniejszy artykuł stanowi trzecią część cyklu prezentującego Model Geometryczny Wszechświata oparty na teorii Oscylacji Korpuskularno-Falowej (OKF) [1, 2]. Praca wykazuje, że ciągłe równania elektrodynamiki Maxwella oraz kinematyka relatywistyczna (transformacje Lorentza) nie są prawami fundamentalnymi, lecz stanowią emergentne, makroskopowe uśrednienie dyskretnej ewolucji aktu istnienia w wymiarach 5D/4D. Na bazie dwuwarstwowego równania ewolucji realizacyjnej OKF udowodniono strukturalną tożsamość zespolonego wektora pola elektromagnetycznego ze spinorem sprzęgającym warstwę informacyjną () i zasilającą (). Z kolei zjawiska dylatacji czasu, relatywistycznego wzrostu masy oraz kontrakcji długości zdefiniowano jako sprzętowe mechanizmy kompensacyjne, chroniące spójność cyklu F/K przed przekroczeniem granicznego limitu przepustowości informacyjnej, jakim jest prędkość światła (c).