Dijital Diplomasi ve Uluslararası Güç Dönüşümü Sosyal Medya Platformlarının Dış Politika Aracı Olarak Kullanımı

Bu çalışma, sosyal medya platformlarının dijital diplomasi bağlamında dış politikanın işleyişini nasıl dönüştürdüğünü inceleyerek uluslararası güç dinamiklerinin dijital çağda yeniden şekillenişini analiz etmektedir. Twitter/X, TikTok ve Meta gibi küresel dijital platformların yaygınlaşması, devletlerin uluslararası kamuoyuna doğrudan erişim kapasitesini artırmış; böylece diplomasi kapalı ve seçkinlere özgü bir faaliyet olmaktan çıkarak hızlı, etkileşimli ve algoritmik olarak aracılanan bir iletişim sürecine dönüşmüştür. Bu dönüşüm, dış politikanın yalnızca devletler arası bir etkileşim alanı olmaktan çıkıp çok aktörlü ve kamusal bir boyut kazanmasına yol açmıştır. Çalışma, Amerika Birleşik Devletleri, Çin ve Türkiye’nin dijital diplomasi pratiklerini karşılaştırmalı olarak ele almakta ve bu üç farklı siyasal sistemin dijitalleşme sürecine nasıl uyum sağladığını nitel söylem analizi yöntemiyle incelemektedir. Bulgular, dijital diplomasinin özellikle kriz iletişimi, ulusal imaj yönetimi ve uluslararası kamuoyunu etkileme süreçlerinde stratejik bir araç hâline geldiğini ortaya koymaktadır. Amerika Birleşik Devletleri dijital platformları normatif liderliğini pekiştirmek ve liberal değerler etrafında uluslararası destek oluşturmak amacıyla kullanırken, Çin kontrollü anlatılar ve merkezi mesaj disiplini aracılığıyla anlatı egemenliği kurmaya odaklanmaktadır. TikTok gibi platformlar, Çin açısından yumuşak gücü güçlendiren estetik bir diplomasi aracı işlevi görmektedir. Türkiye ise kurumsal diplomatik söylemi siyasal liderlerin kişiselleştirilmiş iletişimiyle birleştiren hibrit bir dijital diplomasi yaklaşımı benimsemektedir. Çalışma ayrıca dijital diplomasinin uluslararası güç dağılımını yeniden tanımladığını ortaya koymaktadır. Dijital görünürlük, algoritmik erişim ve anlatı kontrolü, günümüzde askerî ve ekonomik kapasite kadar belirleyici hâle gelmiştir. Bununla birlikte dezenformasyon, algoritmik yanlılık ve platform bağımlılığı gibi riskler, dijital diplomasinin etik ve yönetişim boyutlarını daha da karmaşıklaştırmaktadır. Sonuç olarak bu araştırma, dijital diplomasinin modern dış politikanın tamamlayıcı değil, kurucu bir unsuru hâline geldiğini ve yirmi birinci yüzyılın uluslararası güç mücadelelerinde merkezi bir rol üstlendiğini savunmaktadır.