Od Katastrofy Próżni po Iluzję Ciemnej Materii: Architektura Dyskretnej Rzeczywistości w Świetle Teorii MĀYĀ

Przez ostatnie pół wieku fizyka teoretyczna utknęła w kryzysie ontologicznym, próbując łatać model standardowy (ΛCDM) niewidzialnymi bytami. Historyczne fiasko poszukiwań cząstek WIMP oraz nierozwiązywalna Katastrofa Próżni (błąd rzędu 10¹²⁰) obnażają słabość koncepcji ciągłej czasoprzestrzeni. W niniejszej pracy formalizujemy Hipotezę Kodowej Rzeczywistości (Teorię MĀYĀ), wykazując, że Wszechświat operuje jako dyskretna matryca Z³. Dowodzimy, że ignorowane dotąd numeryczne koincydencje w jednostkach Plancka są w istocie zapisem architektury procesora. Ciemna Materia redukuje się do 1D błędu niedomiaru (1/T_current), a Ciemna Energia to 3D koszt alokacji pamięci (1/T_current²) wymuszony przez limity Landauera i Bekensteina. Model precyzyjnie wyjaśnia rozkład 68/27/5 w widmie CMB, rozwiązując napięcie Hubble'a bez odwoływania się do nowej, egzotycznej fizyki. Kluczowe wnioski: - Ciemna materia = błąd niedomiaru (underflow) na obrzeżach galaktyk: $a_{Maya} \propto 1/T_{current}$ - Ciemna energia = koszt alokacji pamięci: $\Lambda_{Planck} \propto 1/T_{current}^2$ - Katastrofa próżni = pomylenie MAX_CAPACITY z IDLE_OVERHEAD - Proporcje CMB (68/27/5) = 1D (underflow) + 2D (overhead) w matrycy 3D - Napięcie Hubble'a = zmienna w czasie alokacja $H_0 \propto 1/T_{current}$ Model przewiduje: - Brak ciemnej materii we wczesnych galaktykach (JWST) - Ultrarozmyte galaktyki (UDG) jako obszary całkowicie pogrążone w underflow - Zmienność $H_0$ w czasie – do testowania przez misje Euclid, Roman, CMB-S4