विद्यापीठ स्तरावरील सांघिक व एकल खेळ खेळणाऱ्या पुरुष खेळाडूंच्या आघातजन्य दुखापतींचा तुलनात्मक अभ्यास

या अभ्यासाचे उद्दिष्ट सांघिक आणि वैयक्तिक खेळांमध्ये सहभागी होणार्या पुरूष विद्यापीठ स्तरावरील खेळाडूंमध्ये झालेल्या दुखापतींचे तुलनात्मक विश्लेषण करणे होते. अभ्यासासाठी वर्णनात्मक सर्वेक्षण पद्धत स्वीकारण्यात आली. या नमुन्यात विदर्भातील विविध विद्यापीठांमधील १८ ते २५ वर्षे वयोगटातील १००० पुरूष खेळाडूंचा समावेश होता, ज्यामध्ये प्रत्येकी ५०० खेळाडू सांघिक आणि वैयक्तिक खेळांचे प्रतिनिधित्व करत होते. स्वयं-संरचित आणि प्रमाणित प्रश्नावली वापरून डेटा गोळा करण्यात आला. टक्केवारी विश्लेषण आणि प्रमाणाच्र्या -चाचणीचा वापर करून सांख्यिकीय विश्लेषण केले गेले, ज्याचे महत्त्व पातळी ०.०५ वर सेट केले गेले. निष्कर्षांवरून असे दिसून आले की सांघिक खेळांमध्ये सहभागी होणार्या खेळाडूंना वैयक्तिक क्रीडा खेळाडूंच्या तुलनेत (च ढ ०.०१) धक्का, हॅमस्ट्रिंग दुखापती, मोठे फ्रॅक्चर (वरचे आणि खालचे अंग), बरगड्या फ्रॅक्चर आणि निखळणे यांचे प्रमाण लक्षणीयरीत्या जास्त आढळले. उलटपक्षी, सांघिक खेळातील खेळाडूंपेक्षा वैयक्तिक क्रीडा खेळाडूंमध्ये स्नायू फाडण्याच्या दुखापती लक्षणीयरीत्या जास्त आढळल्या (च ढ ०.०१). हा अभ्यास सांघिक आणि वैयक्तिक खेळांमधील दुखापतींच्या विशिष्ट पद्धतींवर प्रकाश टाकतो, ज्यामध्ये दुखापतीचा धोका कमी करण्यासाठी आणि विद्यापीठ स्तरावर क्रीडा कामगिरी वाढविण्यासाठी खेळ-विशिष्ट प्रतिबंधात्मक धोरणे, कंडिशनिंग कार्यक्रम आणि पुनर्वसन प्रोटोकॉलची आवश्यकता यावर भर दिला जातो.