Topniejący Kryształ: Model Holograficznej Kosmologii i Percepcji 3D.

Przedstawiamy model kosmologiczny oparty na topniejącej sieci krystalicznej 4D, której dynamika po transformacji parabolicznej tworzy nasze doświadczenie rzeczywistości. Jeden wymiar ulega zapętleniu, stając się czasem, podczas gdy pozostałe dwa tworzą płaszczyznę 'teraz' (2D). Trzeci wymiar przestrzenny zostaje "zmiażdżony" i zapisany jako informacja holograficzna na tej płaszczyźnie. Ludzki mózg interpretuje lokalne zaburzenia gęstości informacji jako obiekty 3D – to fundamentalne złudzenie percepcyjne. W modelu tym ciemna materia jest obrazem drgań podstawowych sieci, fotony odpowiadają obrazom po transformacji naprężeniom uwalnianych defektów, a materia to samoorganizujące się rezonanse. Grawitacja wynika z osuwania się stałej sieci krystalicznej w kierunku obszarów stopionych, które zajmują mniejszą objętość. CMB interpretujemy jako obraz granicy horyzontu informacyjnego – obszaru, poza którym gęstość informacji jest zbyt mała do rekonstrukcji obiektów 3D. Kluczową różnicą w stosunku do modelu standardowego jest przewidywanie istnienia preferowanego kierunku radialnego (do centrum kryształu), objawiającego się gradientami gęstości ciemnej materii i kierunkiem zapadania się czarnych dziur. Ponadto model zakłada, że wszystkie obserwowane obiekty istnieją w tym samym "teraz" – odległość kątowa nie odpowiada cofaniu się w czasie, lecz odległości na płaszczyźnie. Prowadzi to do testowalnych przewidywań: brak systematycznej ewolucji własności galaktyk z odległością (w przeciwieństwie do modelu standardowego) oraz stała wariancja ich właściwości. Wstępne dane z JWST, pokazujące "zbyt dojrzałe" galaktyki przy wysokim redshift, mogą wspierać ten model. Proponujemy szereg testów obserwacyjnych pozwalających na weryfikację lub falsyfikację przedstawionej hipotezy.