Abstract
சங்க இலக்கியங்கள் தமிழின் மிகப் பழமையான இலக்கியத் தொகுப்பாகும்; இவை சுமார் ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தோன்றி, அக்காலத் தமிழரின் சமூக, பண்பாட்டு, அரசியல் மற்றும் அன்றாட வாழ்க்கையை விரிவாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகின்றன. இவை ஒரே காலகட்டத்தில் உருவானவை அல்ல; வெவ்வேறு நூற்றாண்டுகளில் வாழ்ந்த பல புலவர்களால் இயற்றப்பட்ட பாடல்கள் ஆகும். பிற்காலத்தில் இப்பாடல்களைத் தொகுத்த அறிஞர்கள், அவற்றை அடி (வரி எண்ணிக்கை) மற்றும் பொருள் அடிப்படையில் வகைப்படுத்தி, ஒரு ஒழுங்குமுறைக்குள் அமைத்தனர். இவ்வாறு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட காலகட்டமே சங்க இலக்கியக் காலம் என அழைக்கப்படுகிறது. சங்க இலக்கியங்கள் முக்கியமாக இரண்டு பெரும் தொகுப்புகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. எட்டுத்தொகை மற்றும் பத்துப்பாட்டு. எட்டுத்தொகையில் நற்றிணை, குறுந்தொகை, ஐங்குறுநூறு, பதிற்றுப்பத்து, பரிபாடல், கலித்தொகை, அகநானூறு, புறநானூறு ஆகிய எட்டு நூல்கள் அடங்கும். பத்துப்பாட்டில் திருமுருகாற்றுப்படை, பொருநராற்றுப்படை, சிறுபாணாற்றுப்படை, பெரும்பாணாற்றுப்படை, முல்லைப்பாட்டு, மதுரைக்காஞ்சி, நெடுநல்வாடை, குறிஞ்சிப்பாட்டு, பட்டினப்பாலை, மலைபடுகடாம் ஆகிய பத்து நூல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. இவற்றில் அகப்பொருள் (காதல், தனிமனித உணர்வுகள்) மற்றும் புறப்பொருள் (போர், அரசர் புகழ், சமூக நெறிகள்) என்ற இரு பிரிவுகள் உள்ளன. இப்பாடல்கள் திணை அடிப்படையில் குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை என ஐந்து நிலப்பகுதிகளை விவரிக்கின்றன. இதனால் சங்க இலக்கியம் தமிழர் வாழ்வியலின் வரலாற்று ஆவணமாகவும், இலக்கிய நேர்த்தியின் சான்றாகவும் திகழ்கிறது.