Horyzont czarnej dziury jako rozciągła reprezentacja punktowego źródła. Rozdzielenie odległości od horyzontu i odległości od centrum w geometrii Schwarzschilda

W geometrii zewnętrznej nierotującej czarnej dziury dwie odległości łatwo wziąć za jedną: odległość od horyzontu i odległość od centrum. Różnią się o promień Schwarzschilda. Po rozdzieleniu ich czynnik metryczny Schwarzschilda staje się stosunkiem tych dwóch odległości. Część czasowo-radialna metryki jest wtedy bilansem: dwie strony domykają się do jedności, addytywnie i multiplikatywnie, a ich iloczyn g_tt·g_rr = −1 jest tym bilansem zapisanym w standardzie. Ten sam stosunek ma postać czynnika Lorentza. Nie jest to podobieństwo, tylko tożsamość algebraiczna. Z niej wynika, że horyzont jest rozciągłą reprezentacją zewnętrzną jednego lokalnego punktu — rachunek przedstawiłem w osobnej nocie (DOI 10.5281/zenodo.22123018). Krzywizna i obserwacje pozostają bez zmian, zmieniam przypisania: rozciągłość horyzontu to mapa, nie źródło. Orbita gwiazdy S301 wokół Sagittarius A* pokazuje, gdzie standard i ten rachunek liczą to samo. Kryterium upadku: prawo pola dla entropii horyzontu.