Sâdık b. Yûsuf’un Risâle fî Beyâni Vücûbi Kirâati’l-Kur’ân bi’t-Tecvîd Adlı Risâlesinde Fesâhat, Laḥn ve Tartīl Kavramlarının Tecvîd İlmi Perspektifinden Sistematik Tahlili

Hz. Peygamber (s.a.s), Kur’ân’ın nasıl okunması gerektiğini Cebrâil (a.s) vasıtasıyla bizzat öğrenmiş; edindiği bu ilahi telkini aynı yöntemle ashâbına öğretmiş ve bu doğrultuda çeşitli ikaz, tavsiye ve yönlendirmelerde bulunmuştur. Onun bu yönlendirmelerine riayet eden sahâbîler de Kur’ân’ı bu ilk kaynaklı usûl üzere öğrenmiş ve sonraki nesillere aktarmışlardır. Kur’ân’ın tertîl ile okunmasının ilâhî bir emir oluşu, Hz. Peygamber’in ve ashâbının da bu emri ifaya yönelik gösterdikleri uygulama örnekliği, Kur’ân’ın sahih ve düzgün bir biçimde öğrenilmesini ve öğretilmesini zaruri kılmıştır. İşte bu anlayışın tabiî bir sonucu olarak, Kur’ân’ın lafzıyla ilgili kaideleri ihtiva eden, aslında nüzûl süreciyle birlikte fiilen uygulanmaya başlanan ve Kur’ân’ın fesahatini muhafaza etmeyi amaçlayan tecvid disiplini etrafında tarih boyunca büyük bir titizlikle eserler kaleme alınmıştır. Bu ilmî miras çerçevesinde, meselenin teorik çerçevesini müstakil bir risâle ile ele alan müelliflerden biri de Sâdık b. Yûsuf’tur. Elinizdeki makale, müellifin mezkûr risâlesinde yer verdiği fesahat, tertîl ve lahn kavramlarını, tecvid ilminin teorik ve pratik bağlamında çözümlemeyi ve ilmî bir değerlendirmeye tâbi tutmayı hedeflemektedir.