Cinsel Saldırı Suçunun İspatında İskoç Modeli: Destekleyici Delil Kuralı ve Hukuki Çıkarımlar

Mağdurların utanma, korkma gibi sebeplerle durumu adli makamlara intikal ettirmekten çoğu zaman imtina etmesi veya geç kalması, tıbbi bulguların ve olaya tanıklık edenlerin yokluğu gibi sebeplerle cinsel saldırı suçu siyah sayı olarak kalmaktadır. Bu durum hem mağdurun adli makamlara güvenini hem de toplumda cinsel saldırı suçu için cezasızlık algısına yol açarak cezanın caydırıcılık vazifesini zedelemektedir. Tek ispat aracının beyan olduğu durumlarda mahkemeler sanığın beyanına karşı mağdurun beyanına itibar etmek suretiyle bu cezasızlık algısının önüne geçmeye çalışmaktadır. Fakat bu da kamuoyunda “kadının beyanı esastır” şeklinde şüpheden sanık yararlanır ilkesine aykırı bir başka algıya yol açmaktadır. Bu çalışma, tıbbi delil ve mağdur haricinde tanığın bulunmadığı cinsel saldırı fiillerinde ispat güçlüklerinin nasıl aşılabileceğine dair İskoç modelini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Destekleyici delil kuralı ve tecavüz kalkanı hükmünün varlığıyla Kıta Avrupası hukukundan farklılık arz etmesi hasebiyle İskoç hukuku tercih edilmiştir. Çalışmada öncelikle İskoç hukukunda cinsel saldırı suçunun tipikliği ve rıza meselesi, ardından cinsel saldırı suçunun ispatında destekleyici delil kuralının nasıl tebarüz ettiği, Cinsel Suçlar Muhakeme ve Delil Kanunu’nun ve Ceza Muhakemesi Kanunu’nun cinsel saldırı suçunun ispatına münhasır hükümleri ele alınacaktır. Müşterek hukuk geleneğine sahip bir sistemi olması hasebiyle çalışma boyunca İskoç Yüksek Mahkemesi’nin cinsel saldırı suçuna ilişkin yerleşik içtihatlarına başvurulacaktır.