Kağıt-oluşlar: 1960 Sonrası Mimarlıkta Bir Yüzey Praksisi

Bu çalışma, 1960 sonrası mimarlık ortamında modernizmin fiziksel inşa merkezli anlayışına karşı gelişen düşünsel, poetik ve spekülatif üretimleri inceler. Kağıt mimarlığı, unbuilt ve anarchitecture gibi yaklaşımları temel alarak geliştirilen kağıt-oluş kavramı, mimari üretimi maddi yapıdan bağımsız, zihinsel ve eleştirel bir inşa süreci olarak tanımlar. Araştırma, kağıt-oluşları tarihsel ve kuramsal bağlamda iki tematik eksende ele alır: Yapı — mekansal kurgunun fragmanlarının yapısal kod ve dizilimlerinden özgürleşmesi (parçalanma, kolaj/montaj, mimarlık-dışı unsurlar, kurgu–gerçek ilişkileri); Yer — yerin edimselliğine karşı-oluşlar, topoğrafyayla bütünleşen yerle bir-oluşlar ve bağlamdan kopan yersiz-oluşlar. Örnekler, karşılaştırmalı bir yaklaşımla, biçimsel benzerlikten çok mekanla kurulan ilişkiler üzerinden değerlendirilir. Bulgular, kağıt-oluşların iç mekanın spekülatif temsillerdeki görünmezliğini tartışmaya açarak, çok katmanlı mekansal tahayyüller üreten ve gelecekte iç mekanı da kapsayabilecek bir düşünsel yüzey praksisi sunduğunu ortaya koyar.