Yabancıdan Misafire: Derrida’nın Misafirperverliği Bağlamında Göçmen Öğrenci Deneyimleri

Bu makale, Türkiye’deki uluslararası üniversite öğrencilerinin gündelik yaşamlarında misafirperverlik anları ile kabulün koşullandığı eşikler arasın-da gidip gelen salınım deneyimlerini Derrida’nın misafirperverlik kuramı çerçevesinde incelemektedir. Çalışmanın odağı, öğrencilerin yabancı ve mi-safir olarak adlandırılmaları üzerinden kurulan ilişki biçimlerinin, kampüs ve kent mekânlarında aidiyet duygusunu nasıl şekillendirdiğidir. Bu bağ-lamda çalışmanın temel problemi, Türkiye’de güçlü bir misafirperverlik söy-lemi ve çeşitli gündelik kabul pratikleri bulunmasına rağmen uluslararası öğrencilerin kimi bağlamlarda misafir olarak kucaklanırken kimi bağlamlar-da kalıcı yabancı olarak sınırda tutulmalarını mümkün kılan koşullu misa-firperverlik eşiklerinin nasıl işlediğini incelemektir. Araştırma, fenomenolojik bir yaklaşım ile yürütülmüş olup, Türkiye’nin orta ölçekli bir Anadolu ken-tindeki bir devlet üniversitesinde öğrenim gören, farklı ülkelerden gelen 20 uluslararası öğrenciyle gerçekleştirilen yarı-yapılandırılmış derinlemesine mülakatlara dayanmaktadır. Mülakat dökümleri, kodlama ve tema inşası yoluyla tematik analiz ile çözümlenmiştir. Katılımcıların cinsiyet, uyruk, dinî aidiyet, ten rengi ve Türkiye’de kalış süreleri bakımından çeşitlilik gösterme-si, misafirperverlik rejiminin farklı eksenlerde nasıl işlediğini gözlemlemeye imkân tanımaktadır. Kuramsal çerçeve, Derrida’nın koşullu ve koşulsuz misafirperverlik ayrımı, hostipitalite gerilimi, eşik, adlandırma, beklenmeyen misafir ve egemenlik gibi kavramları üzerine kurulmuştur. Bulgular misafir-perverlik deneyimleri, misafirperverliğin sınırları ve salınım deneyimleri olmak üzere üç tema başlığı altında sunulmaktadır. İlk tema, özellikle sınıf içi jestler, hediyeleşme, sofra ve komşuluk pratikleri üzerinden, öğrencilerin birçok bağlamda sıcak ve kapsayıcı karşılanabildiklerini göstermektedir. İkinci tema, dil rejimleri, bürokratik prosedürler, barınma piyasası, ırksal görünebilirlik ve yabancı ve misafir etiketleri üzerinden işleyen koşullu misa-firperverlik sınırlarını görünür kılmaktadır. Üçüncü tema ise, öğrencilerin kampüs ile sokak, içeride olma ile dışarıda bırakılma arasında salınan, “yüzde elli ait olma” gibi ifadelerle tarif ettikleri eşikte-olma hâline odak-lanmaktadır. Sonuç olarak çalışma, Türkiye’de uluslararası öğrenciler için işleyen misafirperverlik rejiminin, öğrencileri aynı anda hem kucaklayan hem de kalıcı bir yabancı konumunda tutan hiyerarşik ve koşullu bir yapıya sahip olduğunu, buna karşılık Derrida’nın koşulsuz misafirperverlik ideali-nin, misafirlik retoriğinden hak temelli birlikte yaşama paradigmasına geçiş için önemli bir etik ufuk sunduğunu savunmaktadır.