ผลของการใชเทคนคการสอน “IT SAYS-I SAY-AND SO” ทมตอความสามารถในการแกปญหา และทศนคตทมตอการเรยนรวรรณคดของนกเรยนชนมธยมศกษาปท 2

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การศึกษาวรรณคดีช่วยพัฒนาทักษะการคิดวิเคราะห์ การตีความ และความคิดเชิง สร้างสรรค์ นักเรียนได้ฝึกการเชื่อมโยงความรู้จากเรื่องที่ศึกษา การแสดงความคิดเห็นอย่างมีเหตุผล และ การวิเคราะห์คุณค่าของวรรณคดี ผู้วิจัยจึงสนใจนำเทคนิคการสอน “It Says-I Say- And So” มาทดลองใช้ ในการเรียนรู้วรรณคดีสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ข้างต้น โดยมีวัตถุประสงค์ในงานวิจัยครั้งนี้เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการแก้ปัญหาและทัศนคติที่มีต่อการเรียนรู้วรรณคดีของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 2 ก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคนิคการสอน “It Says-I Say-And So” ระเบียบวิธีการวิจัย: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi-Experimental Research) กลุ่มเป้าหมาย (target population) คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ห้อง ม.2 โรงเรียนมัธยมศึกษาแห่งหนึ่งในจังหวัดนนทบุรี จำนวน 23 คน ในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 โดยใช้การเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย 1. แผนการจัดการเรียนรู้ด้วยเทคนิคการสอน “It Says-I Say-And So” จำนวน 15 แผน แผนละ 50 นาที ค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ซึ่งมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 1.00 2. แบบทดสอบวัดความสามารถในการแก้ปัญหาค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ซึ่งมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 0.66 ค่าความเชื่อมั่น (reliability) 0.74 ค่าอำนาจจำแนก (r) รายข้ออยู่ระหว่าง 0.30 – 0.70 และค่าความยากง่าย (p) มีค่าระหว่าง 0.45 - 0.65 และ 3. แบบวัดทัศนคติที่มีต่อการเรียนรู้วรรณคดี ค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ซึ่งมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 1.00 ค่าความเชื่อมั่น 0.87 และค่าอำนาจจำแนกรายข้อ 0.25-0.85 วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่ามัธยฐาน ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบความแตกต่างด้วยสถิติ Wilcoxon signed rank test ผลการวิจัย: ผลการวิจัย พบว่า นักเรียนที่ได้รับการเรียนรู้โดยใช้เทคนิคการสอน “It Says-I Say-And So” มีความสามารถในการแก้ปัญหาและทัศนคติในการเรียนรู้วรรณคดีสูงกว่าก่อนการทดลอง โดยมีความแตกต่างที่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 (Sig. = 0.003, 0.014) ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานของการวิจัย สรุปผล: เทคนิคการสอน “It Says-I Say-And So” ช่วยส่งเสริมให้นักเรียนฝึกคิดวิเคราะห์ คิดอย่างมีวิจารณญาณ และคิดเชื่อมโยงความรู้จากเรื่องที่ศึกษาเพื่อนำมาปรับใช้ในชีวิตจริง ตลอดจนนำแนวคิดและข้อคิดที่ได้จากวรรณคดีมาเป็นส่วนหนึ่งของการวางแผนเพื่อแก้ปัญหาที่พบในชีวิตประจำวันได้อย่างมีเหตุผล