Teoria Zespolonego Pędu w Fazowej Czasoprzestrzeni

Praca wprowadza w skali makroskopowej formalizm zespolonego pędu mechanicznego, nieobecnego dotychczas w literaturze naukowej, w którym składowe aktywna (radialna) i reaktywna (styczna) traktowane są jako dwa ortogonalne kanały energetyczne ruchu orbitalnego: aktywny (translacyjny) i reaktywny (rotacyjny) sprzężone fazą dynamiczną w czasoprzestrzeni. W opracowaniu przeniesiono formalizm matematyczny z teorii elektrotechniki na technikę obliczeń orbitalnych. Na tej podstawie zdefiniowano Trójkąt Impedancji Orbitalnej (TIO), Trójkąt Mocy Orbitalnej (TMO), Współczynnik Zestrojenia Orbitalnego (WZO) stanowiące mechaniczny odpowiednik klasycznych konstrukcji znanych z teorii obwodów elektrycznych w odniesieniu do mechaniki orbitalnej. W tej teorii wprowadzono również nowe pojęcia :rezystancję orbitalną , reaktancję orbitalną , impedancję orbitalną. Kąt fazowy powiązany zarówno z impedancją, przyśpieszeniem jak i z rozkładem mocy, pełni rolę jednolitego współczynnika zestrojenia orbitalnego (WZO). Opisuje on ilościowo chwilowy podział energii między ekspansję radialną a rotację oraz umożliwia diagnostykę stanów nieustalonych podczas ekspansji układu grawitacyjnego określając jego dynamiczne stadium rozwoju. Centralne miejsce zajmuje siła Coriolisa zinterpretowana nie jako „pozorna” składowa, lecz jako fundamentalny "gracz" i wewnętrzny fazowy operator sprzęgający , którego rola jest identyczna do równań Maxwella w teorii elektrotechniki. Działa ona jak bezstratny mechaniczny transformator energii między kanałem aktywnym i reaktywnym przy zachowaniu globalnej spójności z równaniami Newtona. Formalizm ten prowadzi do pojęcia fazowej czasoprzestrzeni orbitalnej , w której trajektoria satelity jest opisana nie tylko przez geometrię lecz także przez wewnętrzny stan fazowy kodujący strukturę energetyczną układu, który ewoluuje w czasie. Zaproponowane narzędzia (TIO, TMO,WZO) porządkują bilanse energii i mocy w stanach nieustalonych i mogą stanowić lepsze narzędzie diagnostyczne oraz podstawę do dalszego rozwoju numerycznej optymalizacji ciągu. Przy dalszym rozwijaniu proponowanego formalizmu na dynamikę grawitacyjną w większych skalach (kosmologicznych) może pomóc lepiej opisywać stany dynamiczne mechaniki nieba i stanowić próbę połączenia teorii grawitacji OTW z mechaniką kwantową. Rozdzielenie na kanały energetyczne (aktywny/reaktywny) opisuje fazowość przestrzenno czasową orbit kołowych oraz eliptycznych jak również wprowadza lepsze wytłumaczenie praw Keplera uzupełnione o wektor fazowy. Może lepiej tłumaczyć zagadkowe procesy takie jak ucieczkę ekspansyjną Wszechświata jako WZO= rotacja/ekspansja co wymagałoby badań.