Z tragicznych dziejów polskich rodzin na Podolu w latach 30. XX wieku. Szkice do zagadnienia

Po Unii Lubelskiej rzemieślnicy z ubogiego Mazowsza, w tym Różyccy, osiedlali się w poszukiwaniu pracy na wschodnich ziemiach Rzeczpospolitej. Stanisław Różycki, który przybył do Kamieńca Podolskiego na przełomie XVII i XVIII wieku, dał początek podolskiemu rodowi. W następnych wiekach jego potomkowie migrowali w regionie. Po zaborach część Polaków pozostała na Podolu, a po bolszewickim przewrocie w 1917 roku doświadczyli represji, nagonki i ludobójstwa w latach 1937–1938 w ramach operacji polskiej NKWD. Na podstawie sfingowanych oskarżeń wielu niewinnych ludzi skazano na śmierć. Artykuł opisuje losy polskich rodzin, takich jak Różyccy, Horodyscy i Sadzińscy, przedstawiając metody przesłuchań i skazań. Tragiczne doświadczenia, takie jak aresztowanie Józefa Różyckiego, dyrektora szkoły z polskim językiem nauczania, miały wpływ na życie jego rodziny, pozbawiając ich normalnego dzieciństwa. Po wojnie członkowie rodziny zostali rehabilitowani, a dokumenty oskarżeń i akty zgonu Józefa były niejednoznaczne.