தச மரபகளன அடயளமக நடடபபற இலககயமம பரதநடடயமம

This study explores the role of Desi traditions in Indian art forms, examining how folk literature and Bharatanatyam function as cultural expressions. Folk literature serves as a vibrant repository of social life, popular beliefs, rituals, emotions, and body language, reflecting the lived experiences of communities. Similarly, although Bharatanatyam has evolved within the classical Natya Shastra tradition, it incorporates Desi elements and has developed over time into a dynamic art form. The research investigates how bodily expressions, emotional articulations, gestures, and symbolic signs found in folk literature correspond with the Abhinaya traditions of Bharatanatyam. Specifically, it demonstrates that the natural movements and expressions observed in folk arts form the foundational basis for the Angika, Vachika, and Aharya Abhinaya in Bharatanatyam, illustrating a shared cultural substrate. Furthermore, the study emphasizes that Desi traditions act as a repository of social memory, ensuring the continuity of artistic practices and the preservation of cultural identity. Folk literature and Bharatanatyam, therefore, are not only independent art forms but also interconnected manifestations that preserve and convey the cultural identity of communities across generations. இந்த ஆய்வு, இந்திய கலை மரபுகளில் தேசீ மரபுகள் வகிக்கும் இடத்தை அடையாளப்படுத்தும் நோக்கில், நாட்டுப்புற இலக்கியங்களும் பரதநாட்டியமும் எவ்வாறு பண்பாட்டு வெளிப்பாட்டு ஊடகங்களாக செயல்படுகின்றன என்பதை ஆராய்கிறது. நாட்டுப்புற இலக்கியங்கள் சமூக வாழ்வியலை, மக்கள் நம்பிக்கைகள், சடங்குகள், உணர்வுகள் மற்றும் உடல் மொழி வழியாகப் பிரதிபலிக்கும் உயிர்ப்பான பண்பாட்டு ஆவணங்களாக விளங்குகின்றன. அதேவேளை, பரதநாட்டியம் நாட்டியசாஸ்திர மரபில் வேரூன்றியிருந்தாலும், தேசீ கூறுகளை உட்சேர்த்துக் கொண்டு காலப்போக்கில் ஒரு உயிர்த்தெழுந்த கலை வடிவமாக வளர்ச்சி பெற்றுள்ளது. இவ்வாய்வு, நாட்டுப்புற இலக்கியங்களில் வெளிப்படும் உடல் மொழி, உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகள், சைகைகள் மற்றும் குறியீடுகள் ஆகியவை பரதநாட்டியத்தின் அபிநய மரபுகளுடன் எவ்வாறு ஒத்திசைகின்றன என்பதை ஒப்பீட்டு நோக்கில் ஆய்வு செய்கிறது. குறிப்பாக, தேசீ மரபுகள் என்ற கோணத்தில், மக்கள் கலைகளில் காணப்படும் இயல்பான உடல் அசைவுகளும், பரதநாட்டியத்தில் வடிவமைக்கப்பட்ட ஆங்கிக, வாசிக, ஆஹார்ய அபிநயங்களும் ஒரே பண்பாட்டு அடித்தளத்திலிருந்து உருவாகியுள்ளன என்பதை இவ்வாய்வு விளக்குகிறது. மேலும், தேசீ மரபுகள் சமூக நினைவுகளின் களஞ்சியமாக இருந்து, கலை மரபுகளின் தொடர்ச்சியையும் பண்பாட்டு அடையாளத்தையும் உறுதிப்படுத்துகின்றன என்பதையும் இவ்வாய்வு வலியுறுத்துகிறது. நாட்டுப்புற இலக்கியங்களும் பரதநாட்டியமும், தனித்தனி கலை வடிவங்களாக மட்டுமல்லாமல், தேசீ மரபுகளின் பண்பாட்டு அடையாளத்தை காலந்தோறும் பாதுகாத்து வரும் இணை வெளிப்பாடுகளாக செயல்படுகின்றன என்பதே இவ்வாய்வின் மையக் கருத்தாகும்.