การพฒนาสมรรถนะนวตกรดจทลผานโครงงานดจทลฐานชมชน : บทเรยนจากกลมสาระวทยาศาสตรและเทคโนโลย โรงเรยนสกลราชวทยานกล จงหวดสกลนคร

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้ฐานชุมชน 2) เพื่อประเมินสมรรถนะนวัตกรดิจิทัลของนักเรียน 3) เพื่อศึกษาคุณภาพผลงานโครงงานดิจิทัล และ 4) เพื่อสังเคราะห์บทเรียนจากการจัดการเรียนรู้และบทบาทของกระบวนการ PLC เป็นการวิจัยแบบผสมผสานวิธี กลุ่มตัวอย่างได้แก่นักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 40 คน และครูผู้สอนกลุ่มสาระวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 9 คน ใช้วิธีคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบประเมินสมรรถนะนวัตกรดิจิทัล แบบประเมินคุณภาพผลงานโครงงานดิจิทัล แบบบันทึกการสะท้อนผลของครู แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างสำหรับครู แบบสนทนากลุ่มสำหรับนักเรียน และแบบบันทึกการประชุม PLC วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้สถิติพรรณนาและ Paired Sample t-test ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหาแบบอุปนัย ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนหลังการจัดการเรียนรู้สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2) นักเรียนมีสมรรถนะนวัตกรดิจิทัลอยู่ในระดับมากที่สุด =4.52) โดยเฉพาะการทำงานร่วมกันในสภาพแวดล้อมดิจิทัล ความคิดสร้างสรรค์ทางดิจิทัล และการสื่อสารดิจิทัล 3) ผลงานโครงงานดิจิทัลมีคุณภาพอยู่ในระดับมากที่สุด =3.82) โดดเด่นในด้านการตอบโจทย์ปัญหาชุมชนและความคิดสร้างสรรค์ และ 4) พบบทเรียนสำคัญ 4 ประการ คือ การสร้างวิสัยทัศน์ร่วมกัน การใช้ข้อมูลผู้เรียนเป็นฐานการตัดสินใจ การแลกเปลี่ยนเรียนรู้และสร้างนวัตกรรมร่วมกัน และการเอาชนะความท้าทายด้วยการสนับสนุนร่วมกัน การบูรณาการการเรียนรู้ฐานชุมชนเชิงพื้นที่และโครงงานดิจิทัลผ่านกระบวนการ PLC เป็นแนวทางที่มีประสิทธิภาพในการพัฒนาทั้งผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและสมรรถนะดิจิทัลของนักเรียน สิ่งที่โดดเด่นจากงานวิจัยนี้คือการบูรณาการการเรียนรู้ฐานชุมชนเข้ากับการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลผ่านโครงงานที่แก้ปัญหาจริงในชุมชน ซึ่งแตกต่างจากงานวิจัยทั่วไปที่มักแยกพัฒนาทักษะดิจิทัลออกจากบริบทชุมชน นอกจากนี้ การใช้กระบวนการ PLC เป็นกลไกพัฒนาครูอย่างเป็นระบบยังเป็นจุดเด่นที่ส่งผลต่อความยั่งยืนของนวัตกรรม