Sanal Sergi Ziyaretçilerinin Öğrenme, Erişilebilirlik ve Estetik Algıları Üzerine Uygulama Temelli bir Araştırma

Sanal sergiler, dijital teknolojiler aracılığıyla sanat ve kültürel üretimin fiziksel mekân sınırlarının ötesine taşındığı, izleyiciyle kurulan etkileşimin yeniden tanımlandığı sergi ortamları olarak giderek yaygınlaşmaktadır. Bu çalışmanın amacı, sanal sergilerin eğitsel rolünü üniversite öğrencilerinin deneyimleri üzerinden çok boyutlu bir çerçevede incelemektir. Araştırma, paralel karma yöntem yaklaşımıyla kurgulanmış; nicel veriler Sanal Sergilerin Eğitsel Rolüne Yönelik Tutum Ölçeği, nitel veriler ise Sanal Sergi Gezisi Yarı Yapılandırılmış Görüş Formu aracılığıyla 280 katılımcıdan toplanmıştır. Veri toplama süreci, araştırma kapsamında tasarlanan ve uygulanan özgül bir sanal sergi deneyimi üzerinden yürütülmüş; katılımcılar sergiyi bireysel olarak gezdikten sonra ölçme araçlarını çevrim içi ortamda doldurmuştur. Nicel veriler betimsel istatistikler ve güvenirlik analiziyle, nitel veriler ise tematik analiz yoluyla çözümlenmiştir. Bulgular, sanal sergilerin erişilebilirlik, öğrenmeye katkı ve pedagojik işlevler açısından genel olarak olumlu algılandığını; buna karşılık estetik yoğunluk, mekânsal derinlik ve deneyimsel kalıcılık boyutlarında daha temkinli değerlendirmelerin öne çıktığını göstermektedir. Nitel bulgular, nicel eğilimleri derinleştirerek sanal sergi deneyiminin bağlamsal, tasarımsal ve deneyime duyarlı bir yapı sergilediğini ortaya koymaktadır. Elde edilen sonuçlar, sanal sergilerin fiziksel sergilerin doğrudan ikamesi olarak değil, farklı öğrenme ve deneyim biçimlerine karşılık gelen tamamlayıcı sergi ortamları olarak ele alınması gerektiğine işaret etmektedir.