การรบรอตมโนทศนของตนในภาวะเจบปวยดวยโรคเรอรงในผปวยเดกวยเรยน โรงพยาบาลกาฬสนธ

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาการรับรู้อัตมโนทัศน์ของตนในภาวะเจ็บป่วยด้วยโรคเรื้อรังในผู้ป่วยเด็กวัยเรียน โรงพยาบาลกาฬสินธุ์ วิธีการศึกษา: เป็นการศึกษาเชิงพรรณนา กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยเด็กวัยเรียนที่ป่วยด้วยโรคเรื้อรังที่เข้ารับการรักษาตัวที่หอผู้ป่วยเด็ก โรงพยาบาลกาฬสินธุ์ ช่วงเดือนมกราคม - ธันวาคม 2567 จำนวน 75 ราย ทำการสุ่มอย่างง่ายตามเกณฑ์คัดเข้าและคัดออกที่กำหนด เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้เป็นแบบวัดที่คณะผู้วิจัยสร้างขึ้นประกอบด้วย 3 ส่วนคือ ส่วนที่ 1 แบบสอบถามเกี่ยวกับปัจจัยส่วนบุคคล ส่วนที่ 2 แบบวัดการสร้างเสริมสุขภาพสำหรับเด็กโตที่มีโรคเรื้อรัง จำนวน 50 ข้อ ส่วนที่ 3 แบบวัดอัตมโนทัศน์ตนสำหรับเด็กโตที่มีโรคเรื้อรัง จำนวน 30 ข้อ ผ่านการหาคุณภาพด้านความตรงโดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 3 ท่าน และมีค่าความเที่ยงของแบบวัดส่วนที่ 2 และ 3 เท่ากับ 0.60 และ 0.81 ตามลำดับ การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ Independent t-test และ One way ANOVA ผลการศึกษา: พบว่า (1) ผู้ป่วยเด็กวัยเรียนมีค่าเฉลี่ยการรับรู้อัตมโนทัศน์ของตนด้านการปรับตัวและการยอมรับในระดับดี รองลงมาคือ ด้านความพึงพอใจต่อร่างกายโดยรวมอยู่ในระดับดีเช่นกัน ด้านผลกระทบของโรคต่อภาพลักษณ์มีค่าเฉลี่ยการรับรู้ภาพลักษณ์ในระดับปานกลาง และด้านความรู้สึกด้านลบและความอายมีค่าเฉลี่ยการรับรู้ภาพลักษณ์ต่ำที่สุดและอยู่ในระดับต่ำ (2) การเปรียบเทียบความแตกต่างค่าเฉลี่ยการรับรู้อัตมโนทัศน์ของตนของกลุ่มตัวอย่างที่มีเพศ สถานภาพครอบครัว และสถานภาพสมรสของบิดามารดาแตกต่างกันไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในทุกด้าน และ (3) การเปรียบเทียบความแตกต่างค่าเฉลี่ยการรับรู้อัตมโนทัศน์ของตนของกลุ่มตัวอย่างเมื่อจำแนกตามอายุ ระดับการศึกษา ระยะเวลาที่ป่วย และผู้ดูแลไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในทุกปัจจัย สรุป: จากผลของการศึกษาสามารถนำไปสู่การพัฒนาโปรแกรมการดูแลที่เป็นแนวทางสากลหรือแนวทางการดูแลเพื่อส่งเสริมการรับรู้อัตมโนทัศน์ของตนที่เหมาะสม โดยคำนึงถึงความต้องการเฉพาะบุคคลและมีความยืดหยุ่นในการปรับใช้ให้เหมาะสมกับบริบทเฉพาะของแต่ละราย