Dinî Öğrenmenin Bağlam Değişimi: Türkiye’deki Uluslararası Öğrencilerin Eğitimsel Etkileşimleri

Türkiye, yükseköğretimde uluslararasılaşma vizyonu doğrultusunda her geçen yıl daha fazla uluslararası öğrenciyi ağırlamakta; yaklaşık 340 bin uluslararası öğrencisiyle, bu alanda dünyanın en fazla uluslararası öğrenci çeken ülkeleri arasında yer almaktadır. Bu durum, sadece akademik değil, aynı zamanda sosyo-kültürel ve dinî ihtiyaçların da bütüncül biçimde ele alınmasını gerekli kılmaktadır. Bu çalışma, Türkiye’de öğrenim gören uluslararası öğrencilerin dinî öğrenme süreçlerine, bu süreçte karşılaştıkları zorluklara ve rehberlik ihtiyaçlarına odaklanmaktadır. Araştırma, nitel araştırma yaklaşımı ve fenomenolojik desenle yürütülmüştür. 2025 yılında Gaziantep’te öğrenim gören, 10 farklı ülkeden gelen 20 uluslararası öğrenciyle yarı yapılandırılmış görüşmeler yapılmıştır. Katılımcı grubunun 12’si erkek (%60), 8’i kadındır (%40). Katılımcılar amaçlı örnekleme (maksimum çeşitlilik) yoluyla seçilmiş; elde edilen veriler ise betimsel ve tematik içerik analiziyle çözümlenmiştir. Bu çerçevede çalışma şu sorulara cevap aramaktadır: Uluslararası öğrenciler Türkiye’de dinî bilgiyi hangi motivasyonlarla ve hangi kaynaklar üzerinden öğrenmektedir? Dil ve kültürel farklılıklar dinî öğrenme süreçlerini nasıl etkilemektedir? Diyanet İşleri Başkanlığı ve sivil toplum kuruluşlarının sunduğu din eğitimi programları, öğrencilerin dinî öğrenme ve rehberlik ihtiyaçlarını ne ölçüde karşılamaktadır? Görüşmeye katılan 20 öğrenciden 18’i (%90) dinî konularda rehberliğe ihtiyaç duyduğunu, 1’i (%5) zaman zaman rehberliğe ihtiyaç hissettiğini, yalnızca 1’i (%5) ise belirgin bir dinî rehberlik ihtiyacı olmadığını ifade etmiştir. Uluslararası öğrencilerin yalnızca bilgi talep eden bireyler değil, aynı zamanda geldikleri ülkelerde Türkiye’yi temsil edecek kültür elçileri oldukları gerçeğinden hareketle, dinî öğrenme süreçlerinin daha planlı, çok dilli ve kapsayıcı bir yapıya kavuşturulması büyük önem arz etmektedir. Bu doğrultuda, ortak değer ve anlam alanlarının güçlendirilmesi, Türkiye’nin uluslararası öğrenci stratejisiyle uyumlu şekilde din eğitimi politikalarının yapılandırılmasını gerektirmektedir.