Abstract
Pandemi, hepimizin ruhunda sessiz bir çatlak açtı.Özellikle genç yetişkinler için bu çatlak, tam da en derin bağları kurmaları, kendilerini en cesurca ortaya koymaları gereken o eşsiz dönemde oluştu.Bir anda kahkahalar uzaklaştı, omuz omuza yürüyüşler kesildi, "Nasılsın?"sorusunun sıcaklığı bile soğuk bir ekrana hapsoldu.Üniversite kampüsleri, yurt koridorları, kantin masaları… Hepsi birer hayalet mekâna dönüştü.O boşlukta yalnızca sohbetler kaybolmadı; güven duygusu, kendiliğinden gelen bir gülümseme, "Ben buradayım ve anlaşılabilirim" hissi de yavaş yavaş silindi.Bu kitap, o silinen hissi geri çağırmak, yaralanmış genç ruhlara küçük ama samimi bir el uzatmak için doğdu.Ağrı İbrahim Çeçen Üniversitesi Psikoloji bölümündeki öğrencilerle tanıştığımızda, gözlerinde aynı soruyu gördük: "Artık başkalarına nasıl yaklaşacağımı bilemiyorum."Utangaç bir gülümseme, yere bakan gözler, "Yanlış anlaşılırım" korkusu… Onların bu sessiz çığlıkları, Fırat Barutçu ile birlikte saatlerce oturup dinlediğimiz, not aldığımız, gözyaşlarıyla ıslattığımız anılarla bu programı şekillendirdi.Bazen bir öğrencinin "İlk defa kendimi gerçekten ifade ettim" cümlesi, bazen de bir paylaşımın ortasında durup susması bize yol gösterdi.Bu çalışma bir makale ya da tez olmaktan çok öteye geçti; bir yeniden bağlanma çabası, bir umut köprüsü, bir "Yalnız değilsin" fısıldayışı haline geldi.Programın en dokunaklı yanı, yalnızca üç oturumda -toplam dört buçuk saatte-bu kadar derin bir değişim yaratabilmesiydi.Bandura'nın öz yeterlilik kavramı, Bronfenbrenner'ın insanı çevreyle saran sıcak ağı ve Moreno'nun psikodramasının katartik gücü bir araya geldiğinde, gençler sanki bir anda "Ben de varım, ben de değerliyim" diyebilmeye başladılar.Birinin "Empatiyi artık sadece aklımla değil, kalbimle de hissediyorum" demesi, bir başkasının stres anında 4-7-8 nefesiyle sakinleşip ilk kez gülümsemesi… Bunlar bizim için istatistik satırlarından çok daha kıymetliydi; bunlar yaşanmış, tenle, gözyaşıyla, kahkahayla yoğrulmuş küçük mucizelerdi.Bu kitap, aynı zamanda elinizdeki somut bir rehberdir.Psikolojik danışmanlık odalarında, yurt etkinliklerinde, öğrenci kulüplerinde, hatta beş-on arkadaşın bir araya geldiği herhangi bir mekânda açıp kullanabileceğiniz hazır bir araç.Her oturumun akışı, her etkinlik (rol oynama sahneleri, Duygu Kulesi'ndeki kahkahalar, psikodrama anındaki o derin sessizlik), her zamanlama burada, sizin ve gençlerin hizmetinde.İsterseniz birebir uygulayın, isterseniz kendi bağlamınıza göre uyarlayın; yeter ki o ilk adımı atın.Bu satırları yazarken içimde hem hüzün hem de umut var.Hüzün, çünkü birçok genci hâlâ karanlık bir odada bırakmış gibi hissediyorum.Umut, çünkü o üç oturuma katılan her öğrenci, sadece birkaç yeni beceri kazanmadı; biraz daha kendine, biraz daha hayata, biraz daha diğer insanlara inandı.Belki hâlâ utangaç, belki hâlâ kaygılı… Ama artık "Ben de deneyeceğim" diyebiliyor ve bu cümle bile, bizim için başlı başına bir zaferdir.Umarım bu sayfalar, pandemiyle yaralanmış nice ruha usulca dokunur.Umarım birileri, bir salonda, bir yurtta, bir kampüs köşesinde bu kitabı açtığında, içinden yükselen o tanıdık sıcaklığı yeniden hisseder: "Ben yalnız değilim."Süreçte katkısı bulunmuş herkese ve özellikle o salonda bizimle olan, gözyaşlarını, kahkahalarını, cesaretlerini paylaşan tüm Ağrı İbrahim Çeçen Üniversitesi öğrencilerine yürekten teşekkür ediyorum.