Antrenör-Sporcu İlişkisinin Sportmenlik Yönelimi Üzerindeki Yordayıcılığının Voleybolcular Perspektifinden İncelenmesi

Bu araştırmada antrenör-sporcu ilişkisi ile sportmenlik yönelimi arasındaki ilişki incelenerek, antrenör-sporcu ilişkisinin sportmenlik yönelimi üzerindeki yordayıcı rolünü belirlemek amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda araştırma ilişkisel tarama modeli kapsamında gerçekleştirilmiştir. Araştırma grubu 18 yaş ve üzeri 154 lisanslı voleybolcudan oluşmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak araştırmacı tarafından oluşturulan “Kişisel Bilgi Formu” ile “Antrenör-Sporcu İlişkisi Envanteri” ve “Çok Boyutlu Sportmenlik Yönelimi Ölçeği” kullanılmıştır. Verilerin analizinde betimsel istatistikler, bağımsız örneklem t testi, Pearson korelasyon ve basit doğrusal regresyon analizlerinden yararlanılmıştır. Yapılan analizler neticesinde, antrenör-sporcu ilişkisi ile sportmenlik yönelimi arasında pozitif ilişki tespit edilmiştir. Ayrıca analizler, antrenör-sporcu ilişkisinin sportmenlik yönelimini anlamlı biçimde yordadığını göstermektedir. Demografik değişkenler açısından yapılan analizler incelendiğinde; cinsiyet, antrenör ile çalışma süresi ve eğitim durumuna göre antrenör-sporcu ilişkisinde anlamlı farklılık görülmezken, spor geçmişine göre negatif ilişki tespit edilmiştir. Sportmenlik yönelimi incelendiğinde; cinsiyet değişkeni açısından kadınların lehine bir farklılık görülürken, spor geçmişi açısından negatif yönde ilişki tespit edilmiştir. Ancak antrenörle çalışma süresi ile eğitim düzeyi arasında anlamlı bir ilişki görülmemiştir. Sonuç olarak, antrenör-sporcu ilişkisi sportmenlik yönelimi ile pozitif ve anlamlı biçimde ilişkili olup sportmenlik yönelimini anlamlı düzeyde yordamaktadır.