Duurzaamheidsstimuli en overwegingen van zuivelverwerkers : White Paper

In de Publiek-Private Samenwerking (PPS) Low Carbon Dairy wordt de haalbaarheid en impact onderzocht van het reduceren van de broeikasgasuitstoot van melk met 50% tegen 2030. Om dit doel te bereiken, is het niet alleen nodig om effectieve maatregelen op boerderijen te implementeren, maar ook om ervoor te zorgen dat boeren daadwerkelijk gestimuleerd worden deze toe te passen. Zuivelverwerkers bieden wereldwijd steeds vaker uiteenlopende duurzaamheidsstimuli aan, variërend van technische ondersteuning tot prijspremies. Toch ontbreekt een overzicht van de beschikbare instrumenten en de overwegingen die meespelen bij hun ontwerp. Deze studie heeft daarom als doel een overzicht te geven van de verschillende stimuli die zuivelverwerkers kunnen inzetten, en de belangrijkste factoren te analyseren die hun keuze en toepassing beïnvloeden.Uit dit onderzoek bleek dat er een breed scala aan duurzaamheidsstimuli bestaat, die kunnen worden gedefinieerd als instrumenten, mechanismen of strategieën die een zuivelverwerker (dat wil zeggen een bedrijf dat rauwe melk van boeren koopt en verwerkt tot zuivelproducten) gebruikt om boeren aan te moedigen melk duurzamer te produceren. Er worden vier hoofdtypen stimuli onderscheiden: ondersteuning op het bedrijf, directe betalingen, prijspremies en vrijwillige kredietmarkten. Bij het ontwerpen van deze stimuli door melkverwerkers worden zeven belangrijke overwegingen meegenomen: duurzaamheidseffecten, sociale druk, politiek, marktontwikkeling, positie in de keten, beschikbare middelen en voorkeur van de doelgroep.De white paper sluit af met een praktische checklist met acht aandachtspunten voor het ontwerpen van effectieve stimuli: strategische afstemming, betrokkenheid van boeren en haalbaarheid, metingen en verificatie, economische impact, markt- en consumentenwaarde, commercialisering, beleids- en regelgevingscontext, en functies van het schemaontwerp.